شاید درک لذت دیدن برای همه اونقدر محسوس نباشه اما کسی که تجربه ندیدن داره و یا کسی که از عینک برای بهتر دیدن استفاده می کنه ، احتمالا حس منو درک می کنه. این بازی که اوایلی که عینکی شدم انجام می دادم اونقدر جذاب بود که هنوزم گاهی اینکارو انجام میدم،عینکم رو میارم پایین به یه جسه دور یا یه تابلو نگاه میکنم و بعد همونطور که دارم نگاش میکنم عینکو میارم جلو چشمم.اگه عینکی هستین و تا حالا این کارو انجام ندادین ،حتما امتحان کنین هر چند به نظر غیر ممکنه امتحانش نکرده باشین.
خدا به ادم ها چشم داده و لذت دیدن رو بهشون هدیه کرده اما ادمها نمی دونن چه هدیه ی زیبایی دارن، چون همیشه میدینند، اما وقتی کمی چشمات ضعیف میشه، -حتی اون موقع هم شاید متوجه نباشی دیدت عادی نیست -ولی وقتی عینک رو گذاشتی به چشمتو اطرافتو نگاه کردی، حس میکنی همه چی رنگی شده انگاری تا حالا دنیا رو سیاه و سفید میدیدی. همه چیز یه جور قشنگی پر رنگ و تمیز به نظر میاد. درک لذت دیدن نعمت بزرگیه که اونایی که کمی چشاشون ضعیف شده عوض کاهش دیدشون بدست آوردن.
خدا وقتی از ادم چیزی رو میگیره چیز بهتری جاش میده.
بعضی ها رو دیدم عینکی اند اما بیرون که میرن عینک نمی ذارن، یا مثلا گاهی پیش اومده بعضی ها بهم میگن مثلا تو مهمونی عینکتو بردار، چون به نظرشون زیبایی چشمها با عینک نشون نمیده .من به این حرفها معتقد نیستم چون ترجیح میدم بهتر ببینم و این لذت و درک معنی دیدن رو از خودم دریغ نکنم.
تازه به نظرم عینک هیچ مانع زیبایی نیست و فکر میکنم حرفهای این شکلی حرفهای ادمهای روشنفکر نیست.
فکر کردم این حرفها روو باید بگم و اینجا جای خوبیه واسه حرف زدن.
مرسی که حرفهام رو شنیدین
تا بعد خداحافظ